شمارهٔ ۵۲
عمادالدین تو آن تقدیر حکمیکه با قدرت فلک را نیست مقدار
کشیده خط تو در دفع فتنهبه گرد خطه اسلام دیوار
فکنده هیبتت چون دور دایمدوار اندر سر گردون دوار
عروس ملک را بربسته زیوربه دست درفشان و لفظ دُربار
تویی آن گوهر عالی که پیشتفلک مانند خاکستر بود خوار
گر از خاک است گوهر پس چرا شدز نسلت گوهری دیگر پدیدار؟
چه می گویم تو دریایی و لابدبه در یا در بود گوهر سزاوار
مبادا کز تو ای دریای معنیشود هرگز یتیم آن در شهوار
اگر چه این سخن بر جای خویش استحدیث ما فرحنا یاد می دار