شمارهٔ ۳۶
خداوندا من آن جراح عمرمکه دایم هفت عضوم ریش باشد
ز من رادی و دینداری نیایدچو گیتی زُفت کافر کیش باشد
توانگر تر کسی کو را بجوییدرین عهد از وفا دردیش باشد
در شادی درین دوران که ماییمدل مرد محال اندیش باشد
نسیبیگر زمن پیش است و بیش استسلیم است این بهل تا پیش باشد
چو مهر از پس برآید آدمی راحقیقت دان که سایه بیش باشد
مرا زان شعر آبادان چه طیرهکه پانصد رخنه در معنیش باشد
به تیری دوزم او راکش ز رفعتکمر شمشیر جوزاکیش باشد
ز زنبوری نیم کمتر که برویدم و دم جای نوش ونیش باشد
قمر با گل سخاوتها کند لیکبسا ظلما کزو برخیش باشد
چو جای من نمی دانند قومیکه ایشان را سمن چون غیش باشد
اگر دستوریی یابم به هنگامچنان دانم که جای خویش باشد