شمارهٔ ۱۷
وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: اناقبالاست۷ بیت
خدایگان جهان شهریار روی زمینتویی که ذات تو تنها نشان اقبال است
هر آنچه خواهی و گویی تو را جز آن نبوداز آنک فکرت تو ترجمان اقبال است
چو عالمی به نماز و به روزه می خواهندبقای ذات کریمت که کان اقبال است
اگر چه روزه در آمد به رغم اعدا نیکطرب گزین که تنت در ضمان اقبال است
کنون که طبع هوا چون دم عدوی تو شدبه دولت تو که شادی جان اقبال است
گذشت وقت تماشای بوستان و کنونزمین مجلس تو بوستان اقبال است
به خرمی و سعادت نشاط می کردیکه نوش بادت و این هم نشان اقبال است