شمارهٔ ۶۰
زهی گشوده ز طبع تو چشمه سار سخنشکفته در چمن خاطرت بهار سخن
به گوش و گردن حوران فکر بر بستهبه رسم زیورشان دُرّ شاهوار سخن
پیاده ماند ز تو هر سخنور از پی آنکتویی مبارز تحقیق و شهسوار سخن
به نوک خامه فکرت صورنگار بدیعگرفته گلشن ارواح در نگار سخن
نفوذ جمله سخن هیچ گشت و قلب نمودکه نیک نیک بیفزوده ای عیار سخن
به دست تو ست عنان سخن بجز دستتنبینی از سر تحقیق در مهار سخن
سراکابر و صدر عراق،مجدالدیناگر نه طبع تو گشتی به لطف یار سخن
ز دست رفته بُدی،پای مرد و سرور عصرچو کار جود و سخا در زمانه کار سخن
تو تازه کردی لله دَرُّک،ای طاییبه شبنم کف پر ژاله،لاله زار سخن
شعار خامه شرع تو بُد به شعر،ولیکهمی نزیبد نیکو تو را شعار سخن
ز سطح قلزم طبع و دلت تصاعد کردروان و ترّ و بلند، ابر آبدار سخن
به تیغ فضل گشودی جهان عامر نظمبه جاه عقل شدی شاه،در دیار سخن
تو را سخا و سخن نیک زیر دست شده ستکه شهسوار سخایی و شهریار سخن
همیشه تا که بود از ره طبیعت اصلبه نفس ناطقه ناچار افتقار سخن
تو را بجز بدل خویش افتقار مبادکه هست طبع و دلت مرکز و مدار سخن