گنج

شمارهٔ ۱۲۱

۲ بیت
برسیم سپید ذقن آن خال سیاهمر دل ها را ژرف چهی کنده به راه
جز خال و زنخدان تو... ندیدکس چاه نگون و چاه کن بر سر چاه