شمارهٔ ۶۰

۹ بیت

لرزدم تن چو خدنگت به دل چاک آیدبگذرد ترسم از آن جانب و بر خاک آید

نه همین غیر رهم بسته ز کویت که مراکار صد مدعی از دیده نمناک آید

با وجود صلحا هشت خیابان بهشتبه مویزی نخرم یک قلم ار تاک آید

غیر خاک قدمت بوسد و ترسم که زرشکگرد نعلین تو از لوح بصر پاک آید

افعی زلف تو چون حلقه زند بر سردوشیادم از غایله دولت ضحاک آید

جعد ترکان نکند آنچه غلامان تو راپی یغمای دل از حلقه فتراک آید

گریه و چرخ صراحی و قدح بین که تو راخنده بر گردش پیمانه افلاک آید

صید آنم که اگر مرغ همایونش بدامزار میرد نه به پر مگسش باک آید

منع باران سر شک از مژه یغما نتوانسد سیلاب کجا از دو سه خاشاک آید

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر حاکی از احساسات عمیق شاعر نسبت به معشوق و عشق است. شاعر در آغاز از لرزشی که وجودش را فرا می‌گیرد صحبت می‌کند و ترسش از جدایی را بیان می‌کند. او به معشوق خود اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز، حتی زیبایی بهشت، نمی‌تواند جایگزین عشق او شود. همچنین، اشارات متعددی به زشتی‌های دنیا و قدرت عشق دارد و به تصوری از درد و ناراحتی ناشی از جدایی اشاره می‌کند. در پایان، شاعر به قدرت احساسات خود و ناتوانی در کنترل آن‌ها پرداخته و به نحوی نشان می‌دهد که عشق واقعی هیچگاه تحت تاثیر جزییات دنیوی قرار نخواهد گرفت.