شمارهٔ ۳۸

۱۰ بیت

ما خراب غم و خمخانه ز می آباد استناصح از باده سخن کن که نصیحت باد است

خیز و از شعله می آتش نمرود افروزخاصه اکنون که گلستان ارم شداد است

سیل کهسار خم از میکده در شهر افتادوای بر خانه پرهیز که بی بنیاد است

با زلال خضرم از می روشن چه نیازچشمه آب سیاهی چو در این بغداد است

به جز از تاک که شد محترم از حرمت میزادگان را همه فخر از شرف اجداد است

گوش اگر گوش تو و ناله اگر ناله منآنچه البته بجایی نرسد فریاد است

گفته ای نیست گرفتار مرا آزادینه که هر کس که گرفتار تو شد آزاد است

چشم زاهد به شناسائی سِرّ رخ و زلفدیدن روز و شب و اعمی مادرزاد است

گفتمش خسرو شیرین که ای دل بنمودکآنکه در عهد من این کوه کند فرهاد است

هر که یغما شنود ناله گرمم گویدآهن سرد چه کوبی دلش از پولاد است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفهوم آزادی، غم و لذت می‌پردازد. شاعر به ناصح توصیه می‌کند که به جای نصیحت درباره پرهیز، از جلوه‌های زیبایی و شادابی زندگی بگوید و از شور و حرارت عشق و می بنوشد. او به تشبیه زندگی به میکده و گلستان می‌پردازد و خاطرنشان می‌کند که انسان‌ها باید از لذت‌های زندگی بهره‌مند شوند و در دام احساسات منفی گرفتار نشوند. همچنین به انتقاد از زاهدان و کسانی که فقط به ظواهر می‌پردازند، اشاره می‌کند و بر اهمیت عشق و زیبایی در زندگی تأکید می‌کند. در نهایت، بیان می‌کند که هر کسی که از زیبایی‌ها و لذت‌ها چشم‌پوشی کند، در واقع در زندان خود ساخته‌ای به سر می‌برد.