شمارهٔ ۲۷

۷ بیت

گم کنم در راه حی از گریه گفتم پی در آبچشم تا برهم زدم یکباره گم شد حی در آب

محمل از رفتار ماند، ای آه مشعل بر فروزتا ببینم ناقه از اشک که دارد پی در آب

دور کن دور از دلم دست آستین از دیده امتا نسوزی هان در آتش تا نیفتی هی در آب

گر به ظلمت شد خضریامن به دیر اندر چه عیبنقش خود دیدیم هر یک من در آتش وی در آب

من نه مرد مسجدهم زاهد، نه مرد میکدهزیست در آتش کجا ماهی، سمندر کی در آب

بیندم هر که این تن لاغر میان آه و اشکرفته گوید مو در آتش رسته گوید نی در آب

آنچه من دیدم ز آه و اشک خود یغما ندیدنوح و ابراهیم هرگز، نی در آتش نی در آب

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات عمیق و تنهایی شاعر می‌پردازد. او از گم شدن معنای زندگی و حقیقت (حی) در درد و گریه سخن می‌گوید و به تصویر می‌کشد که چگونه اشک و تلاش برای یافتن راهی به روشنایی و امید، می‌تواند به افسردگی و سردرگمی بینجامد. شاعر اشاره دارد که نه در پی زهد است و نه در پی اوهام لحظه‌ای، بلکه در آتش احساسات خود غرق شده و به دنبال حقیقتی است که در آب (وجود) پنهان است. او از دیگران می‌خواهد، از دلی که آتش می‌گیرد دوری کنند و به حقیقت آرامش‌‍‌بخش خویش توجه کنند. در نهایت، او بر این باور است که در شرایطی که او تجربه کرده، هیچ کس نمی‌تواند به طور واقعی از آتش یا آب بگذرد، چون هر کدام نمایانگر احساسات و درک عمیق انسانی هستند.