شمارهٔ ۲۵

۱۰ بیت

شکستم عهد شیخ خانقه راثوابی چشم دارم این گنه را

نخستین شب که بستم عهد زلفشبه خود می‌دیدم این روز سیه را

گهی مشغول زلفی گاه کاکُلچو سلطانی که آراید سپه را

بگردان جام می تا دور گردوننگرداند دگر خورشید و مه را

ندانی یوسف حسنت کجا شدز من بشنو ز چه بشناس ره را

فکندش چرخ در چاه زنخدانبرآکند از خس و خاشاک چه را

نخواهم منصبی جز آنکه باشمکمین فراشکی آن پادشه را

گهی پاشم ز مَشک دیدگان آبگه از مژگان بروبم خاک ره را

هلالی بر دمد از برج خورشیدچو بر رخ بشکنی طرف کله را

ز ترک چشم او یغما همان بهنگهداری به پاس دل نگه را

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از عهدی که با معشوق بسته صحبت می‌کند و می‌گوید که این عهد را شکسته و از عواقب آن آگاهی دارد. او به یاد می‌آورد که در اولین شب عهد بستن، به بدبختی‌های امروز فکر می‌کرد. شاعر بین مشغله‌ها و زیبایی‌های معشوق، مانند یک پادشاه که در حال آماده‌سازی سپاهش است، گرفتار شده است. او در آرزو دارد که هرگز روزی نرسد که خورشید و ماه دیگر نتابند. شاعر همچنین به معشوق خود، که به یوسف تشبیه شده، اشاره می‌کند و می‌گوید که او به کجا رفته است. در پایان، شاعر فقط می‌خواهد کمکی باشی برای پادشاه عشق و در عین حال از زیبایی‌های معشوق و تأثیر نگاه او بر خود می‌گوید.