شمارهٔ ۱۷

۷ بیت

تهی از صافی و دردی شده میخانه ماتا ترش تلخ شود پر شده پیمانه ما

گرچه دیوانه به افسانه گراید سوی عقلعقل مجنون شود ار بشنود افسانه ما

هر شبم خانه به کوئی است مگر روزی دوستبه غلط حلقه زند بر در کاشانه ما

عقل و عشق است نه بازیچه کجا برتابدبه دو سلطان مخالف ده ویرانه ما

بر چراغی زدم آخر که کند کسب فروغهر کجا شمع ز خاکستر پروانه ما

صعب شد کار جنون از تو به حدی کاطفالسنگ بر سینه زنند از غم دیوانه ما

لاف دینداری یغما زدنم کافر کردکاش از کعبه دری بود به بتخانه ما

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این غزل به توصیف حال و روز میخانه و جایگاه عشق و عقل می‌پردازد. او از خالی و بی‌حالی میخانه می‌گوید و اشاره می‌کند که پیمانه‌ها پر از تلخی و درد شده‌اند. اگرچه دیوانه‌وار به دنبال دلیل می‌گردد، باز هم عقل در اثر شنیدن داستان‌های عاشقانه دیوانه می‌شود. شاعر از زندگی شبانه‌اش می‌گوید که بیشتر در کوی محبوبش می‌گذرد و روزها در خانه‌اش را می‌زند. او به تضاد عقل و عشق اشاره می‌کند و می‌گوید که این دو مثل دو سلطان مخالف نمی‌توانند در کنار هم زندگی کنند. در انتها، شاعر از سختی‌های عشق و جنون می‌گوید و ابراز می‌کند که در راستای عشقش به شدت دچار درد و رنج است، به گونه‌ای که همچون کافری به دینداری‌اش افتخار نمی‌کند.