شمارهٔ ۱۵۰

۸ بیت

مرنج زاهد اگر نیست گفتمت دینیبمال چشمی و بنگر هزار چندینی

چه جای باده تلخ است بی لب تو مرابه کام می نرود هرگز آب شیرینی

نشاط بستر راحت به خواب خواهددیدسری که ساخت ز خاک در تو بالینی

به تیغ می زندم مرحبا که گفت که منز ذوق زخم ندارم مجال تحسینی

نبود تا خط و خال و رخت ندانستمبه روزگار شبی هست و ماه و پروینی

شهان به عرصه عشقند مات، اسب متازنه هر پیاده به بازیچه گشت فرزینی

من از رسیدن منزل دل آن زمان کندمکه بار پیل نهادم به مور مسکینی

رسید عمر به پایان و در غمش یغماهنوز بر سر اندیشه نخستینی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان احساسات و عواطف شاعر درباره عشق و زندگی می‌پردازد. شاعر به زاهد (عابد) می‌گوید که اگر او دین و دیانت ندارد، پس چه فایده‌ای دارد که به وی توجه کند. او از تلخی باده بدون لب معشوق گلایه می‌کند و می‌گوید که هیچ لذتی در زندگی بدون حضور معشوق وجود ندارد. شاعر همچنین به خواب و آرامش اشاره می‌کند و تأکید دارد که عشق حقیقی فراتر از ظواهر است. در نهایت، او به زوایای پیچیده عشق اشاره می‌کند و بیان می‌کند که با وجود رسیدن به پایان عمر، هنوز به برخی از اندیشه‌ها و خاطرات اولیه مشغول است.