شمارهٔ ۱۲۶

۱۱ بیت

ای خم ابروی کجت قبله راستین منکفر و جنون زلف تو فتنه عقل و دین من

تا تو کمر به کین من بستی و من به مهر توبا همه کس به ذره مهر نماند و کین من

می نرهد ز سوختن پخته و خام و خشک و تراز دل اگر به لب رسد ناله آتشین من

هستی خویش و دیگران پاک فکند بر کرانتا به رخت فراز شد چشم خدای بین من

باز نیایدم فرو فرق به تاج خسرویخاک درت به بندگی ساید اگر جبین من

پای اگرم نهی به سر نوبت مرگ جاودانرشک برد حیات گل بر دم واپسین من

دامن چرخ بسپرد سیل سرشک اگر شوددور به نیم چشمزد از مژه آستین من

بر در من جبین نهد خاتم جم به چاکریدولت اگر رقم کند نام تو بر نگین من

یار کدام و غیر که باد بود به گوش توویله زینهار او ناله آفرین من

گرنه ز چین زلف تو نافه گشا کجا شودغالیه بیز و مشک سا خامه عنبرین من

یغما تا نبات خط خاست ز تنگ شکرشتا سه زهر جان شکر ریخت در انگبین من

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره عشق و زیبایی است که با توصیف خم ابروی محبوب آغاز می‌شود که برای شاعر قبله و مسیر درست زندگی‌اش است. شاعر عشق و جنون ناشی از زلف محبوب را همچون فتنه‌ای می‌داند که عقل و دینش را تحت تأثیر قرار داده است. او به رابطه عمیق خود با محبوب اشاره می‌کند و بیان می‌کند که محبت واقعی موجب می‌شود که از کینه و نفرت نسبت به دیگران دور شود. شاعر ناله‌های دلخراش خود را به عشق تعبیر می‌کند و می‌گوید که این عشق حتی مرگ را هم تحت‌الشعاع قرار می‌دهد. او از قدرت عشق و زیبایی می‌گوید که چقدر ارزشمندتر از مقام و تاج شاهی است. در نهایت، شاعر احساس می‌کند که تمام وجودش را به محبوب تقدیم کرده و در پی برخورداری از محبت و نگاه معشوق است. عشق او چنان عمیق و واقعی است که حاضر است در برابر زیبایی محبوب حتی از خود بگذرد.