شمارهٔ ۵۱ - در حق شمس الدین

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: وس۵ بیت

بزرگوار جهان ، شمس دین ، بزرگ کریم تویی ، که هست به تو بیضهٔ هدی محروس

رفیع قدر ترا آفتاب برده سبق عریض جاه تو بر روزگار کرده فسوس

به یک نظر تو ببینی هزار علم دقیق به یک صفت تو ببخشی هزار گنج عروس

مکارم تو کند مرده را همی زنده مکارم تو به آمد ز طب جالینوس

گر نه وحی درین عهد منقطع بودیز کردگار به دست تو آمدی ناموس

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل درباره شخصیت بزرگ و با کرامت شمس دین، بزرگ کریم است. شاعر او را به عنوان شخصیتی دارای مقام و منزلت عالی توصیف می‌کند که در علم و فضائل انسانی بی‌نظیر است. او به برکت یک نگاه و صفاتی که دارد، می‌تواند دانش و ثروت‌های زیادی را ببخشد. مکارم و فضائل او حتی می‌تواند جان مردگان را زنده کند و ناشناخته‌ها را آشکار سازد. شاعر به قدرت و تأثیر او بر زمانه‌اش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر وحی در این زمان قطع نمی‌شد، قوانین الهی از طریق او به بشر منتقل می‌شد.