شمارهٔ ۱۱ - در تغزل و مدح اتسز
ای سهی سرو رهی و قد خرامان تراسجده برده مه گردون رخ رخشان ترا
بندگی کرده عقیق یمن و در عدنشب و روز از بن دندان لب و دندان ترا
صبح دم جامه چو در سرفگنی نشناسندخلق از مطلع خورشید گریبان ترا
بوستانیست همه پر گل و ریحان رویتهیچ آفت نرسد مرسادا گل و ریحان ترا!
روی پنهان مکن از چشم من ، ایرا که سزاستچشم چون ابر من از روی چو بوستان ترا
مردم از هجر تو وین حال بدان بیقینهر که چون من بچشد شربت هجران ترا
ای همه شادی آنروز که در زین دارنداز پی گوی زدن ابلق یکران ترا
عاشقان رفته بمیدان تو نظاره همهدر صف گوی زنان طلعت تابان ترا
پای آورده تو در مرکب و خلقی بدعادست برداشته از بهر تن و جان ترا
گرددم عقل پریشان چو بمیدان بینمبر بن گوش سر زلف پریشان ترا
چون بگیری تو بکف قبضهٔ چوگان ، خواهمکه زدل گوی کنم ضربت چوگان ترا
تاز گردت نرسد رنج ، من از دیده خویشسربسر آب زنم عرصهٔ میدان ترا
بگه باختن و تاختن ، از غایت حسنهیچ رونق نبود پیش تو اقران ترا
همچو گوی تو و چوگان تو خواهم دیدناندر آن حال سر زلف و زنخدان ترا
من همه گریم و تو شاد ببازی مشغولکه مبادا اثر غم دل شادان ترا!
چشم گریان مرا هیچ ملامت نکندگر شه شرق ببیند لب خندان ترا