بخش ۲۷ - در جواب گفتگوی شیرین و قبول نمودن فرهاد کندن کوه بیستون را به جهت عمارت

وزن: مفاعیلن مفاعیلن فعولن (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)۱۴ بیت

بدو فرهاد گفت که ای سرو نوخیزلبت جان پرور و زلفت دلاویز

خیالت برده از دل صبر و تابمنگاهت کرده سرمست و خرابم

کمند زلف مشکین تو داممشراب لعل نوشینت به جامم

به هر خدمت که فرمایی برآنمبه جان کوشم درین ره تا توانم

نه کوه سنگ اگر باشد ز پولادکنم با نیروی عشقش ز بنیاد

چه جای کوه اگر همت گمارماگر دریاست گرد از وی برآرم

شکفت از گفته فرهاد آن ماهبه سان غنچه از باد سحرگاه

پس از این گفتگو و عهد و پیوندقرار این داد شیرین شکر خند

که تا انجام کار آن شوخ طنازبه هر نزهتگهی جشنی کند ساز

به هر دشتی کند روزی دو منزلبه مشغولی گشاید عقدهٔ دل

رسد چون کار آن مشکو به انجامکشد رخت اندر آن آن ماه خودکام

وز آن پس لعل شکر بار بگشودبه سد شیرینی او را کرد بدرود

به مرکب جست و گلگون را عنان دادز فرهاد آن خبردارد که جان داد

برفت از بیستون آن سرو آزادنه او ماند اندر آن منزل نه فرهاد

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بخش از داستان، فرهاد به زیبایی‌های محبوبش می‌بالد و از عشقش سخن می‌گوید. او به زلف‌های مشکین و لب‌های جان‌پرورش اشاره می‌کند و از تأثیر عمیق نگاهش بر دل و جانش می‌گوید. فرهاد اعلام می‌کند که حاضر است برای محبوبش هر کاری انجام دهد و اگرچه ممکن است با موانع سختی مانند کوه‌های سنگی روبه‌رو شود، اما با نیروی عشقش بر آنها غلبه خواهد کرد. پس از این گفتگو، محبوبش که به زیبایی فرهاد پاسخ می‌دهد، به او قول می‌دهد که تا زمانی که کارشان به نتیجه برسد، در هر فرصتی جشنی برپا کند. فرهاد برای رسیدن به او تلاش می‌کند و به دنبال اهدافش می‌دود. با این حال، داستان به تغییراتی منجر می‌شود و نشان می‌دهد که در نهایت، هم فرهاد و هم محبوبش از یکدیگر دور می‌شوند، و فرهاد از بیستون می‌رود در حالی که عشقش را به یاد دارد.