بخش ۴۹ - صفت عصّار

۹ بیت

عصّار که از فشار اویمخون آب دود ز دل به رویم

دایم دارد ز هجر آن یاربر دل باری چو سنگ عصّار

شد مغز روان ز بار جانمچون آب ز جوی استخوانم

بینا، نه همین بروست حیراندارند به دل هواش، کوران

با دیده ی بسته گرد آن یارگردنده به رنگ، گاو عصّار

باشد چو چراغ شام دیجوربا جامه ی چرب و روی پر نور

از روغن او به حجره ی تنما راست چراغ دیده روشن

ما را نفعی نداد ازو روچربست اگر چه پهلوی او

پختن، سودای وصل جانانبی روغن شیر بخت نتوان

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر از احساسات عمیق خود نسبت به معشوق سخن می‌گوید. او به فشارهای ناشی از عشق و درد جدایی اشاره می‌کند و می‌گوید که همچون عصار (پرسنده) و خون، احساساتی سنگین بر دلش نشسته است. شاعر با زبان کنایه، عشق را به معنای روشنایی و زندگی تشبیه می‌کند و می‌گوید که بدون عشق، زندگی پوچ و تاریک است. او همچنین به تضاد بین ظواهر (چرب و زیبا) و واقعیت احساسات اشاره می‌کند و در نهایت، نیاز به عشق و وصال را ضروری برای زندگی و خوشبختی می‌داند.