بخش ۳۷ - صفت رمّال
رمّال که از غمش چو نالمدارد خبری ز کلّ حالم
آن شوخ مرا ز حُسن گل بوشچون قرعه نموده خانه بر دوش
ویران دل من که وقف یار استچون خانه ی رمل بی حصار است
از دیدن او دو چشم پُر خونآتش ریزد چو شمع وارون
از سیر جمال آن پریوششد متصل آب من به آتش
یاران از من کشند محنتشرمنده شدم از این جماعت
خون در دلم از غم رفیق استدر عشق چه سازم این طریق است