بخش ۳۳ - صفت کحّال
کحّال که دلبری فن اوستچشمم روشن ز دیدن اوست
از بسکه فقیر و خاکسارمگردیده چو توتیا غبارم
از میل رهش دو دیده ی منگردیده چو میلِ سُرمه روشن
شد سبز،خط از رخ نکویشچشمست، غبار دار رویش
خاک رَهِ آن نگار سادههر گاه به دست من فتاده
هم بیخته هم خمیر کردهچشمم به سه آب و هفت پرده