بخش ۳ - صفت نعل بندان
آن سخت دلان که خود پسندندبیجاده لبان نعل بندند
از روی چو آفتاب ایشانهر نعل چو ماه گشته تابان
وز پرتو آن رخ گذارههر مه را، چشم پر ستاره
عاشق ز جمال شان مشوشنعلش ز فروغ شان در آتش
گشته ز فروغ روی ایشانهر میخ فتیله ی فروزان
پروانه زده زبیمِ تو، بیخگاهی بر نعل و گاه بر میخ
چکّش به دکّان ز واله هان استانگشت ز دسته در دهان است