بخش ۱۷ - صفت دلاک

۹ بیت

دلاک که صاحب سر ماستکام دل درد پرور ماست

در کف، تیغش، که هست سوزانباشد چو فتیله ی فروزان

بنموده به چشم مرد آگاهچون دسته ی تیغ خویش، آن ماه

با مرد و زن زمانه صافستهم دسته ی تیغ و هم غلافست

چشم آنکه بر آن جمال بگشادبنشست بزیر تیغ او، شاد

از وی نشود دلش مکدّرآن شوخ اگر به برّدش سر

چون غنچه ی نو شکفنه چیدهخندد به رخش سر بریده

آن قوم که محو آن جمالنداز دیدن جور بی ملالند

انگشت کنی به چشم ایشانمقراض صفت شوند خندان

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره دلاکی صحبت می‌کند که نماد قدرت و زیبایی است. دلاک یا باربر در اینجا به عنوان کسی توصیف می‌شود که هم بر سر آدم‌ها تسلط دارد و هم باعث شگفتی و لذت آن‌ها می‌شود. تیغ او نماد تغییر و تحول است و قدرتی دارد که باعث شادی و خرسندی افراد می‌شود. کسانی که به این جذبه و زیبایی دل می‌بندند، حتی از سختی‌ها و چالش‌ها نیز بی‌خبرند و به جای نگرانی، به خندانش می‌نگرند. این شعر نشان دهنده تقابل زیبایی و درد است و تأکید دارد بر این که چگونه زیبایی می‌تواند روح انسان را شاداب کند.