شمارهٔ ۵
یا میکده را دربند این رند شرابی رایا چشم بپوش امشب مستی و خرابی را
تا گرد وجودم را بر باد فنا ندهداز دست نخواهد داد این آتش آبی را
یکباره پریشان کرد ما را چو پریشان کردبر روی مهآسایش زلفین سحابی را
از قهقهه بیجاست ای کبک دری کز خونشاهین کندت رنگین چنگال عقابی را
رو دست بشوی از تن زان پیش که خود سازدسیلاب فنا ویران این کاخ ترابی را
ای خواجه یکی گردد خود بحر و حباب آخردر دهر چه بسپاری این شکل حبابی را
آهم به فلک بر شد از جور رقیب امشبتا خود چه اثر باشد این تیر شهابی را
القصه مکن باور افسانه واعظ راکی گوش کند عاقل هر بانگ غرابی را
بشنو سخن وحدت ای تشنه که آب آنسوستبیهوده چه پیمایی این دشت سرابی را