شمارهٔ ۵۷ - تاریخ مرگ ملابوذر فرزند مولانا خلیل الله قزوینی
ز گلزار «خلیل » خلت آیینکه از وی دیده خلقی است روشن
عجب زیبا گلی دست اجل چیدکه از جان هزاران خاست شیون!
نهال نورسی شد کنده زین باغکه از وی جامه ها شد چاک برتن
دری رفتش ز دامان عطوفتکزو درها ز چشم آمد بدامن
چه سان دید این مصیبت چشم پاکش؟که نبود گوش را تاب شنیدن!
از این طاقت گداز آتش الهیبدل سازش چراغ صبر روشن
خلیل آسا، برو از لطف یارببکن این آتش بود الکن
خرد تاریخ آن میخواست گویدولی زین غم زبانش جانسوز گلشن
خرد تاریخ آن میخواست گویدولی زین غم زبانش بود الکن
که خود گفت آن محیط فضل و دانش«ز دیده رفته نور دیده من »
بود تا رفتگان را خاک، یاربنگیرد گرد اندوهیش دامن
بود تا چرخ بر جا، چرخ دانشبمهر رای او بادا مزین