پرش به محتوا

گنج

گنج›واعظ قزوینی›ابیات پراکنده›شمارهٔ ۱۳۰

شمارهٔ ۱۳۰

۱ بیت

مبند دل به عطای جهان، که چون شبنمهرآنچه شب دهدت، روز باز می‌گیرد!

خلاصه

هوش مصنوعی: در این بیت شاعر به این نکته اشاره می‌کند که به دنیای فانی و امکانات آن دلبسته نشویم، زیرا آنچه در شب به ما داده می‌شود، روزانه از دست می‌رود؛ مانند شبنم که با طلوع آفتاب evapor می‌شود. در واقع، باید به ارزش‌های پایدار و جاودان توجه کنیم و از وابستگی به نعمت‌های زودگذر دنیا دوری کنیم.

پیشینشمارهٔ ۱۲۹ پسینشمارهٔ ۱۳۱

متن‌ها از گنجور؛ سرایندگان سدهٔ سوم تا چهاردهم، همگی در مالکیت عمومی.

قلم وزیرمتن — میزبانی محلی