شمارهٔ ۷ - پند
غم همسایه خود خور که از آزادگیستبر سر سایه خود بید صفت لرزیدن
شاه کامی کندت خانه دل زیر و زبرخانه غنچه خرابست ز یک خندیدن
هرگز از سنگ جفا کم نشود شورش عشقترک شوری ننماید نمک از ساییدن
نشود کیسه وسعت تهی از دست کرمکی شود پرتو خورشید کم از تابیدن؟!