شمارهٔ ۸۲

قافیه: نما۷ بیت

نبود صفت لعل تو، حد سخن مااین لقمه فزونست بسی از دهن ما

از خون دلم خورده مگر آب، که دایمخیزد عوض سبزه غبار از چمن ما

شد وقت گذشت از همه، دندان اجل کو؟بر رشته جان سخت گره گشته تن ما

تن خود به میان نیست، مگر از پس مردننامی بنویسند ز ما، بر کفن ما

درد تو ز بس در گل ما ریشه دوانده استماند چو زبان ناله ما، در دهن ما

در راه سلوک، اهل زمان بسکه دورویندگردیده یکی راهبر و راهزن ما

گشتیم سراپای جهان را همه واعظشهری چو سفر نیست برای وطن ما

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به بیان احساس عمیق خود از ناکامی و دردهای درونی می‌پردازد. او می‌گوید که صفات زیبا و ارزشمند (لعل) کلامش را تحت تاثیر قرار می‌دهند و از آن‌ها فراتر می‌روند. او از رنج دل و غم‌هایش سخن می‌گوید که مادام‌العمر بر او سایه افکنده‌اند، و نشان می‌دهد که در زندگی به دنبال نام و نشانی است که تنها ممکن است پس از مرگش نوشته شود. درد و رنج او به عمق وجودش ریشه دوانده و او در این وضعیت است که می‌گوید راه‌های عرفان و سلوک در زمانه‌ای پر از دورویی و نفاق به کج‌راهه رفته‌اند. نهایتاً، شاعر به این نتیجه می‌رسد که سفر در این دنیا مانند نمادی از بی‌وطنی و بی‌سرزمینی است.