شمارهٔ ۵۹۳

قافیه: انراضی۱۴ بیت

دوست داند زبان خاموشیناله! جان تو، جان خاموشی!

کام گوشی نکرده هرگز تلخیار شیرین‌زبان خاموشی

بد نیندیشد از برای کسیهمدم مهربان خاموشی

سرفراز، آن زبان که جای گرفتچون الف در میان خاموشی

هست بی‌آب و رنگ لعل لبیکآن نباشد ز کان خاموشی

از گزند جهان بکش خود رادر حصار امان خاموشی

خصم را افگند ز اسب غرورنیزه جان‌ستان خاموشی

سر دشمن نیفگند در پیشغیر تیغ زبان خاموشی

هست شیرین شدن به کام جهانثمر بوستان خاموشی

کس چرا رنجد از خموش؟ که نیستخار در گلستان خاموشی

شوخ و جلف است بس کمیت زبانمده از کف عنان خاموشی

نیست گوشی، وگرنه بسیار استحرف‌ها در میان خاموشی

گر متاع نجات می‌طلبینیست جز در دکان خاموشی

باش واعظ خموش، زآنکه به وصفنیست محتاج شان خاموشی

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به قدرت و زیبایی خاموشی و زبان خاموشی اشاره دارد. شاعر با بیان اینکه خاموشی خود دارای نغمه‌ها و رازهایی است، به این نکته تأکید می‌کند که در خاموشی می‌توان به عمق وجود و احساسات دست یافت. او می‌گوید زبان خاموشی همدمی مهربان و محافظت‌کننده است که از گزندهای دنیا دور نگه می‌دارد. با اشاره به اینکه بسیاری از سخن‌ها و احساسات در حالت خاموشی وجود دارند، شاعر به ما می‌گوید که اگر به دنبال آرامش و نجات هستیم، باید به ارزش خاموشی پی ببریم. در نهایت، می‌گوید که واعظ خموش بسیار ارزشمندتر از کسی است که به کلام پرحجم می‌پردازد. خاموشی می‌تواند تجلایی از عمق معانی و احساسات پنهان باشد.