شمارهٔ ۵۲

قافیه: اییمرا۸ بیت

شد دماغ از سنبل او بسکه سودایی مراخوشتر آید نکهت گلهای صحرائی مرا

بسکه از سودای زلفش میکنم دیوانگیگشته بر سر جمع داغش چون تماشائی مرا

چون ندارم چشم فیض از تیره روزان جهانگشته میل سرمه، شمع راه بینایی مرا

در جوانی میگرفتم من که تیغ از دست کوهعاقبت پیری گرفت از دست گیرایی مرا

عیشها با عیشهای رفته خود میکنمچون عصا برپای دارد یاد برنایی مرا

همچو پاکان میتوانم دست بر خاطر نهاددست تا گردیده پاک از چرک دنیائی مرا

می نهد هرکس قدم در خانه ام دزد من استزآنکه مالی نیست دیگر غیر تنهایی مرا

طعن عریانی مزن واعظ که از سلطان عشقبی سر و پاییست تشریف سراپایی مرا

خلاصه

هوش مصنوعی: در این شعر، شاعر به شدت تحت تأثیر عشق و زیبایی محبوبش قرار دارد. او از احساسات عمیق و دیوانگی ناشی از این عشق صحبت می‌کند و می‌گوید که چگونه زلف محبوبش او را دیوانه کرده و زندگی‌اش را تحت تأثیر قرار داده است. شاعر به کمبود چشمی که او را به دنیا متصل کند، اشاره می‌کند و می‌گوید که عشق نمی‌گذارد از زیبایی‌های زندگی لذت ببرد. همچنین به پیری و انزوا اشاره می‌کند و از خاطرات جوانی و عیش‌های گذشته به یاد می‌آورد. در نهایت، او به طعنه‌ای به واعظان می‌زند و بیان می‌کند که عشق واقعی او را از همه چیز تهی کرده و او را در موقعیتی بدون پایی می‌سازد. به طور کلی، این شعر عواطف عمیق و فلسفه‌ی زندگی شاعر را در ارتباط با عشق و تنهایی نشان می‌دهد.