شمارهٔ ۴۹۲
ما بلبلان خار علایق گزیده ایمدر آشیان بال و پر خود خزیده ایم
دامن بدست خار علایق نداده ایمچون باد اگر چه بر گل و ریحان وزیده ایم
از دامگاه بال هما کرده ایم رمدر خرقه چون کبوتر چاهی خزیده ایم
فیضی که برده ایم ز شیرینی لبتحرف لب تو گفته، لب خود گزیده ایم
واعظ بچشم شوق ز بحرین هر دو کونیکدانه گوهر غم او را گزیده ایم