شمارهٔ ۴۵۶
از یار بد چه نقص، بخوش طینتان پاک؟تن گر شود پلید، چه نقصان بجان پاک؟!
دارد کلام پاکدلان بیشتر اثرزور خدنگ بیش بود از کمان پاک
بر خصم، بی درشت سخن، کارگر تراستزو داد خود بگیر بتیغ زبان پاک
هر دم گزندی از سگ نفست رسد بدلافتاده این پلید ترا خوش بجان پاک
روز و شبت بپاکی تن پاک صرف شداین جسم پاک را نسزد جز روان پاک
با آب دیده دامن پاکی بدست آرچیزی نبسته است بدست و دهان پاک
پاکیزگی وضع، بود روزی حلالنان پلید چند بدستار خوان پاک؟!
دل خانه خداست، نه جای غم جهانبیرون بر این پلیدی، ازین آستان پاک!
برخاک غلتد آب ز پاکیزه گوهریندهد ز دست خاک نهادی روان پاک
ای دل بساز با مزه روزی حلالمحتاج هیچ نانخورشی نیست نان پاک
واعظ ترا باین همه آلودگی مگربخشد خدا بآب رخ دیدگان پاک