شمارهٔ ۴۱۳
در گفتن عیب دگران بسته زبان باشاز خوبی خود، عیب نمای دگران باش
خواهی که چو بادام نیفتی به دهنهاتا هست بتن رگ، همه تن بند زبان باش
از نقش بد و نیک، نگهداری دل کنبر آینه خاطر خود آینه دان باش
از جاده منه پای برون در ره مقصودگر زآنکه بمنزل نرسی، سنگ نشان باش
راه طلب از خسته دلان، عقد گهر شدمانی چو گره چند؟ بدنبال روان باش!
در انجمن از دست مده خلوت خود راچون آب گهر ظاهر و، در پرده نهان باش
تا امن چو واعظ شوی از تیغ زبانهاهر جا که روی، با سپر گوش گران باش