شمارهٔ ۴۰۰

قافیه: اناولمز۸ بیت

بر اهل ترک، نکرده است غم جفا هرگزگزند خار ندیده است پشت پا هرگز

چو روی آیینه است آن جهان و، این یک پشت؛ز پشت آینه، ای دل مجو صفا هرگز!

بزیر چرخ، مکن ریشه أمل محکمکه دانه سبز نگردد در آسیا هرگز

تهی ز نان تهی گشته تا که سفره مانخورده ایم طعامی باشتها هرگز

مرا ز فیض خموشی نموده بیگانهنگشتمی بسخن کاش آشنا هرگز

بدولتی چو رسی، بهر خلق باش، نه خود؛بخویش سایه نمی افگند هما هرگز

ز بسکه غیر نگنجد میان این یارانندیده ایم میان دو کس صفا هرگز

بنای خانه هستی است بر فنا واعظمنه تو پایه دل را برین بنا هرگز

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان تجربیات تلخ و سختی‌های زندگی می‌پردازد و به برخی نکات مهم در مورد زندگی و ارتباطات انسانی اشاره می‌کند. شاعر بیان می‌کند که درد و رنج ناشی از بی‌وفایی و جفا هرگز از دل آدمی خارج نمی‌شود و آرامش واقعی را نمی‌توان از دنیای مادی جستجو کرد. همچنین، تأکید دارد که نباید به آمال و آروزی خود بیش از حد وابسته باشیم، زیرا مانند دانه‌ای در آسیا، دست نیافتنی خواهد بود. او از گرسنگی و خستگی مزمن سخن می‌گوید و یادآور می‌شود که هیچگاه چیزی برای دلگرمی و شادابی نداشته است. در نهایت، شاعر با تأکید بر فناپذیری دنیا، به سنگینی پایه‌های زندگی اشاره کرده و می‌گوید که باید از اتکا به هستی مادی پرهیز کرد، زیرا این دنیا پایدار نیست.