شمارهٔ ۳۴۸

قافیه: لمیشود۵ بیت

گر چنین بر ما کمان ناز پرکش می‌شوددل ز پهلوی من از تیر تو ترکش می‌شود

سنگ ره ما را ز فیض ناتوانی رهبر استعینک آری چشم پیران را عصاکش می‌شود

از خرد خالص نباشد، تا جنون در پرده استتا ز والا نگذرد، کی باده بی‌غش می‌شود؟!

هم‌نشین خاکساران شو، که دارد فیض‌هااز الفت خاکستر افزون عمر آتش می‌شود

بس که واعظ کامرانی مایه ناکامی استخاطرم از جمع گردیدن مشوش می‌شود

خلاصه

هوش مصنوعی: این غزل دربارهٔ عشق و دلتنگی است. شاعر به زیبایی‌ها و دردهای عشق اشاره می‌کند و از تأثیرات منفی و مثبت عشق بر دل و زندگی سخن می‌گوید. او به کمان ناز محبوبش اشاره می‌کند که دلش را می‌شکافد و به سنگ‌ها و موانع راه عشق اشاره می‌کند که نشان‌دهندهٔ سختی‌های پیش‌رو است. همچنین از نیاز به معاشرت با انسان‌های پائین‌مرتبه و خاکسار می‌گوید که می‌تواند فیض و برکت به همراه داشته باشد. در نهایت، شاعر به تاثیری که واعظان و نصیحت‌کنندگان بر روح و دل او دارند می‌پردازد و از ناراحتی و اضطراب ناشی از تجمع و جمعیت شکایت می‌کند.