شمارهٔ ۳۴۱

وزن: مفعول فاعلات مفاعیل فاعلن (مضارع مثمن اخرب مکفوف محذوف)قافیه: ونشود۶ بیت

تا نسازی با جفا، کی مشکلت آسان شود؟غنچه تا بر خود نپیچد، کی لبش خندان شود؟!

میکند کوچک، بزرگان را تلاش سروریخویشتن را بحر چون بالا برد، باران شود

ذوق عریانی چو یابی، تن بپوشش کی دهی؟راز رسوا گشته نتواند دگر پنهان شود

بسکه میریزد عرق از شرم عکس خویشتندور نبود خانه ما آیینه ها ویران شود

اشک ریزم، تا زخواب ناز چشمی واکندابر گریان بعث خندیدن مستان شود

سیر میگردد ز عمر خویش از بس ناله امهر که واعظ یک نفس در کلبه ام مهمان شود!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به مسائل انسانی و دردهای عاطفی پرداخته است. شاعر اشاره می‌کند که برای حل مشکلات و تسکین دردها، باید به خود و واقعیت‌ها توجه کنیم. غنچه (نماد جوانی و امید) اگر به خود نپیچد، می‌تواند شکوفا شود و لبخند بزند. همچنین، در زندگی، بزرگی و ارجمندی با تلاش به دست می‌آید و فرد باید خود را به چالش بکشد. عریانی و ضعف ناشی از شرم، نمی‌تواند رازها را پنهان کند و در نهایت، هر انسانی از ناله‌ها و رنج‌های خود متاثر است. شاعر دعوت می‌کند تا با هم دردی و درک متقابل، به سمت زندگی بهتری حرکت کنیم.