شمارهٔ ۳۳۴

قافیه: اببود۹ بیت

گردید حرص افزون، آن را که مال افزودمیگردد آب پر زور، چون میشود گل آلود

در دل محبت زر، سودا فزاست در سرروشن بود که آذر، هرگز نبوده بی دود

آن را که دست احسان، کم سوده دست عوراندست از تأسف آن، خواهد بسی بهم سود

خواهی شوم مکرم، داد ودهش مکن کمبر فرق خلق عالم، جا دارد ابر از جود

راه نگاه احسان، بر حال تنگدستاناز چشم تنگ دوران، گردیده است مسدود

ما راز دانه دل، در کشت این تن گلمقصود بود حاصل، حاصل نگشت مقصود!

تا بود دیده دید، فکر نبود کم دیداز بهر بود گردید، عمری که بود نابود

این جان درد پرورد، صد بار امتحان کردبه بود از دوا درد، داری چه درد بهبود؟

واعظ چه کوبکویی؟ کام از در که جویی؟با خویشتن نگویی: جز دوست کیست موجود؟!

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی احساسات انسانی و وضعیت مالی و اجتماعی می‌پردازد. شاعر به حرص و طمع انسان‌ها که باعث افزایش مال و ثروت می‌شود، اشاره می‌کند و می‌گوید که مانند آب قوی، وقتی گل‌آلود می‌شود، تبدیل به هرج و مرج می‌شود. او بیان می‌کند که محبت و عشق در دل انسان‌ها به مانند آتش است که هرگز بدون دود نمی‌سوزد. شاعر بر اهمیت احسان و کمک به دیگران تأکید دارد و می‌گوید که کسانی که از احسان دست می‌کشند، خودشان آسیب خواهند دید. او می‌خواهد که انسان‌ها در کمک به دیگران کوتاهی نکنند و بر روی مشکلات و تنگدستی مردم توجه داشته باشند. همچنین، نشان می‌دهد که زندگی و عمر انسان‌ها در پی افکار و کردارهایشان از بین می‌رود و اگر به واقعیات توجه نشود، عمر بی‌ثمر خواهد بود. در نهایت، او نگاهی انتقادی به واعظان دارد که تنها به نصیحت می‌پردازند و از خود نمی‌پرسند که دوست واقعی کیست و چگونه می‌توانند به خود کمک کنند.