شمارهٔ ۳۳۲

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: اییمیکنند۵ بیت

نیست دندان آنکه پیران از دهان می افگنندتف بر روی اعتبار این جهان می افگنند!

قد چو خم گردید، دانستم که بر خاک فناچون خدنگم عاقبت با این کمان می افگنند

وارثان دستار از مرگم زنند ار بر زمینلبک در باطن کله در آسمان می افگنند

چون کسی کز بهر جستن پس رود، این زاهدانخویش را از گوشه گیری در میان می افگنند

زاده های طبع بحرآسای واعظ بعد ازواز یتمی خلق را آتش بجان می افگنند

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به نگرانی‌های انسانی درباره گذر زمان، پیری و زوال اشاره دارد. شاعر به این نکته می‌پردازد که انسان‌ها در معرض فنا و نابودی‌اند و هیچ چیز در این دنیا پایدار نیست. او به انتقاد از جامعه و وارثان می‌پردازد که از مرگ و ناپایداری زندگی بهره‌برداری می‌کنند. همچنین، حسرت و تلخی ناشی از فاصله گرفتن از زندگی و گوشه‌نشینی را به تصویر می‌کشد. در نهایت، شعر به بحران وجودی و تضادهای انسانی در تلاش برای یافتن معنا در زندگی اشاره دارد.