شمارهٔ ۳۲۱

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: امیکند۹ بیت

آشنایی بتو عیب است که بیگانه کند!کیست شمشاد که گیسوی ترا شانه کند؟!

بند غم هر که کشد، قدر رهایی داندعاقلم کرده از آن عشق، که دیوانه کند

آن چه مژگان دراز است، که گر خواباندمیتواند مه من زلف بآن شانه کند

آن زمان عاشق سودازده غم نشناسدکآشنایی تواش از همه بیگانه کند

روز گردد، باسیران تو چون شام سیاهپنجه مهر اگر زلف ترا شانه کند

میتواند به نگاهت سر راهی گیردعشق اگر تربیت جرأت دیوانه کند

غیر شمشاد که دارد بقدت نسبت دورکه تواند که سر زلف ترا شانه کند؟!

همچو دندان بلب از حیرت رویت ما راقدم اشک بهر جا که رسد خانه کند

شاهی کشور آسودگی از واعظ ماستاین نه کاریست که هر عاقل و فرزانه کند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این اشعار به عشق و تاثیرات آن بر انسان اشاره می‌کند. او با نگاهی فلسفی می‌گوید که آشنایی و نزدیکی به معشوق گاهی می‌تواند به درد و عذاب تبدیل شود. عشق می‌تواند دیوانه کننده باشد و هر کسی که تجربه غم را حسی کرده باشد، ارزش آزادی را درک می‌کند. شاعر به زیبایی معشوق و تاثیر آن بر خود اشاره می‌کند و به نوعی می‌گوید که عشق انسانی است که تنها با تسلط بر احساسات می‌توان آن را درک کرد. او بیان می‌کند که عشق و زیبایی می‌تواند ورای عقل باشد و حتی در غم و درد نیز زیبایی خاص خود را دارد. در نهایت، شاعر تأکید می‌کند که عشق حقیقی و عمیق کار هر کسی نیست و به نوعی نيازی به بصیرت و درک عمیق دارد.