شمارهٔ ۳۱۹

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)قافیه: ونکند۵ بیت

نوبهار آمد، خردگو فکر زنجیرم کندحیف چندان نیست کز دیوانگی سیرم کند؟!

آن سیه رویم که بحر رحمت او هر نفسبخشش صرف جهانی، صرف تقصیرم کند

تااکه یاد عالم طفلی کنم حسرت کشمروزگار از موی سر زآن کاسه پر شیرم کند

نور اقبالی که من در جبهه دیدم ترک راپشت پایی دور نبود گر جهانگیرم کند

زان خرابم من که معمار جهان بهر شگوندایم از آب و گل سیلاب، تعمیرم کند

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به بیان آرزوها و افسوس‌های خود می‌پردازد. او از بهار به عنوان نشانه‌ای از بازگشت زندگی و امید یاد می‌کند و اشاره می‌کند که نغمه‌های این فصل می‌تواند زنجیرهای اندیشه‌هایش را بشکند. هرچند او از دیوانگی خود راضی نیست، اما به بخشش‌ها و رحمت الهی اشاره می‌کند که به او کمک می‌کند. او حسرت روزهایی را می‌خورد که نمی‌تواند از عشق و نعمت‌های خداوند بهره‌مند شود. شاعر همچنین به نور امید و خوشبختی که در زندگی‌اش مشاهده کرده، اشاره می‌کند و می‌گوید که این نور می‌تواند او را به موفقیت بیشتری برساند. در نهایت، او به خراب بودن خود و تلاش مداوم خداوند برای ترمیم روح و وجودش اشاره می‌کند.