شمارهٔ ۲۹۷

قافیه: نشد۶ بیت

سراپای وجودم، بسکه گم در عشق جانان شدنگه در اشک من، چون رشته در تسبیح پنهان شد

چنان گردیده جا تنگ از هجوم گریه در چشممکه نتواند شب هجران او، خوابم پریشان شد

بفکر این و آن، عمر گرامی رفت از دستممرا طول امل بر سطر هستی، خط بطلان شد

اگر آزاده یی، افگندگی میکن درین بستانکه آخر بید مجنون، از سرافرازی پشیمان شد

ندارد میمنت آزار دل‌های حزین کردنکه در پیچید تا زلف تا با دل‌ها، پریشان شد

نگنجد گرچه در ظرف سخن تعریف خاموشیبرای مدح خاموشیست، گر واعظ سخندان شد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شدت تحت تأثیر عشق و هجران قرار دارد. او توصیف می‌کند که وجودش کاملاً غرق در عشق شده و اشک‌هایش به‌مانند تسبیحی پنهان می‌مانند. از شدت گریه و دلتنگی، خوابش پریشان شده و فکر دیگران را فراموش کرده است. او مدت عمرش را به خاطر آرزوهای بی‌ثمر از دست داده و زندگی‌اش خالی از معنای واقعی شده است. علاوه بر این، اشاره می‌کند که آزار دادن دل‌های دیگران باعث شادی نمی‌شود و در نهایت، اگرچه خاموشی را نمی‌توان به‌خوبی توصیف کرد، اما مدح آن واجب است. به‌طور کلی، شعر حال و هوای عشق، غم، و پیچیدگی‌های روحی را به تصویر می‌کشد.