شمارهٔ ۲۷۹
ز بی برگان دل روشن ضمیران باصفا باشدکه هر خاری به چشم شعله، میل توتیا باشد
مگردان خالی از دامان همت، دست سائل راکه بهر روز بد دلهای شب دست دعا باشد
نباشد هیچ انباری به از انبان محتاجانکه آن را پایه یی بس محکم از دوش گدا باشد
هرآن یاری که باشد در نهادش راستی محکمبه جای نور چشم خلق، مانند عصا باشد
ز تاراج خزان بر خود نمی لرزند بی برگانکه عریانی دعای جوشن تیر بلا باشد
به اسب و زین اگر نازند مغروران توسن خوسمند خوش عنا نی زیر ران ما را چو پا باشد
اگر در کنج غم، از ناتوانیها ز پا افتماز آن بهتر که دوشی زیر بارم چون عصا باشد
فریب دلق رنگارنگ سالوسان، مخور واعظکه هر رنگش ز حرص شوم، چشمی بر عطا باشد