شمارهٔ ۲۷۳

قافیه: رنخیزد۵ بیت

با دل خسته، چو بیرحمی او بستیزداثر ناله بهمراهی دل برخیزد

رم چنان داده ز هم عشق سراپای مراکه بخون جگرم رنگ نمی آمیزد

شکر از زهر کجا صرفه تواند بردن؟عیش را گو که عبث باغم ما نستیزد!

لقمه افتد ز دهن گر نبود قسمت کسخورش اره نگر کز بن دندان ریزد

در ره عشق رسی زود بجایی واعظگر ز پای دلت این بند علایق خیزد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بیان درد و رنج ناشی از عشق می‌پردازد. شاعر با دل شکسته از بی‌رحمی معشوق سخن می‌گوید و اظهار می‌کند که ناله‌های دلش به همراهی عشق او، به وجود آمده است. او احساس می‌کند که عشق به او چنان غلبه کرده که رنگ خونش را تغییر داده و نمی‌تواند از زهر عشق بی‌نصیب شود. شاعر به عیش و نوش اشاره می‌کند و می‌گوید که اگر بخواهد از زهر شیرینی بگیرد، این کار بی‌فایده است. همچنین به سرنوشت و قسمت اشاره می‌کند و در نهایت، واعظ را به یادآوری می‌آورد و توصیه می‌کند که اگر بخواهد به جایی در عشق برسد، باید از وابستگی‌های دنیوی رها شود.