شمارهٔ ۲۴۳

قافیه: ارد۷ بیت

کدام روز آن، نگار بدخو، بجنگ دلها، کمر نبنددز غمزه تیغ و، ز عشوه خنجر،ز چین ابرو، سپر نبندد

ببر پیامی، اگر توانی، بآن جفاجو، ز جانب ماکه از مروت سخن نگوید،به خویش تهمت، دگر نبندد

شب جدایی، دل چو سنگش توان خراشید، به ناخن غمهجوم دردش، ز عقده دل، ره فغان را، اگر نبندد

به آن گل رو، به آن خم مو، به سوی گلشن، اگر خرامیگیا ز حیرت، ز جانخیزد، شکوفه دیگر، ثمر نبندد

ز هر رگ جان، که سوزد از عشق، نمیتواند فغان نخیزدکه شمع هرگز، برشته خود، ز جلوه پای شرر نبندد

ز درد عشقش، ز بسکه با خود شکستگیها به خاک بردمگذار موری، بر استخوانم، اگر بیفتد، کمر نبندد

دگر نبیند، قرار و آرام، کسی که آویخت، دلش به موییبگو به واعظ، ز جانب ما، که دل به موی، کمر نبندد

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره درد و رنج عشق و جدایی است. شاعر از موانع و مشکلاتی که ناشی از عشق و دل‌باختگی است، می‌گوید و بیان می‌کند که هرچقدر هم دل دچار عذاب و غم شود، باز هم نمی‌تواند از این احساسات رهایی یابد. او به زیبایی و جذابیت معشوق اشاره می‌کند و حسرتی را که از جدایی احساس می‌شود، ابراز می‌کند. همچنین، به اندوهی می‌پردازد که از عشق شکست خورده به دل می‌آید و تأکید می‌کند که دل نمی‌تواند بر این احساسات غلبه پیدا کند. به طور کلی، شاعر به عمق احساسات عاشقانه و دردناک اشاره دارد که هیچ کس نمی‌تواند آن را نادیده گرفته و از آن فرار کند.