شمارهٔ ۲۱۹

قافیه: انپوچ۵ بیت

گر کنی زشت، ز پند من دلریش مرنجچون ترا فصد ضرورت بود، از نیش مرنج

گر عزیزی بتو بد کرد، مرنجان زو دلور برنجد دل از او، زدل خویش مرنج

نیست در قسمت حق، ره کمی و بیشی راگر کم آید بنظر رزق تو یا بیش مرنج

اهل دل را، زغم دوست، جگرها ریش استگر تو را در ره او پای شود ریش مرنج

آنچه کرده است، نکرده است جز از جهل ای دوستاز بد واعظ دلخسته درویش مرنج

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به ما توصیه می‌کند که با دل‌سردی و ناامیدی از رفتارهای دیگران رنجیده خاطر نشویم. شاعر می‌گوید اگر کسی به ما زشت بگوید یا بدرفتاری کند، نباید دل‌گیر شویم، زیرا امکان دارد در موقعیت‌های دشوار مجبور به چنین رفتاری شده باشد. همچنین، تاکید می‌کند که رزق و روزی ما به مقدر الهی وابسته است و نباید از کم و زیاد آن ناراحت شویم. در پایان، یادآوری می‌کند که ممکن است اشتباهات دیگران ناشی از ناآگاهی باشد و ما نباید بر آن‌ها خرده بگیریم.