شمارهٔ ۲۰۵

قافیه: یشمیبایدگذشت۶ بیت

در طریق بندگی از خویش میباید گذشتاز هوای نفس کافر کیش میباید گذشت

راه هند مدعا بسیار نزدیک است، لیکمشکل این کز آب روی خویش میباید گذشت

نیست آسان یکنفس همصحبت شاهان شدنز اختلاط مردم درویش میباید گذشت

راه عشقست این در آن نتوان شدن با خانه کوچاز زن و فرزند و یار و خویش میباید گذشت

دیدن ارباب دنیا، آن قدر دشوار نیستاز سر یک خنده ای درویش میباید گذشت

عاشقان را واعظ از دکان عقل چاره سازدردمند و خسته و دلریش میباید گذشت

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره مسیر بندگی و عشق الهی است. شاعر به این نکته اشاره می‌کند که برای رسیدن به حقیقت و محبت خداوند، باید از خودخواهی و خواسته‌های نفسانی بگذریم. در این راه، به رغم نزدیکی هدف، مشکلاتی وجود دارد که لازم است از آن‌ها عبور کنیم. همچنین، برای نزدیکی به پادشاهی (خداوند)، باید از جمع‌های انسانی و تفاوت‌ها فارغ شویم. عشق واقعی نیازمند فداکاری است و نمی‌توان با تعلقات دنیوی همچون خانواده و دوستان به این عشق دست یافت. در نهایت، شاعران مزیداً می‌افزایند که حتی با وجود سختی‌ها، نباید از عبور از موانع (مال و جاه و ...) ترسی داشت.