شمارهٔ ۱۸۸

قافیه: وست۹ بیت

گفتمش: آن آتش است؟ گفت که: نی،روست روست!گفتمش: آن دود چیست؟ گفت: که آن موست موست

من که بملک جهان، ندهم یک موی اودل بجهان چون دهم؟ در دل من اوست اوست!

چون شود او جلوه گر، در قدم سرو اوجان من آب است آب، جسم منش جوست جوست

آنکه شود پردگی، مغز بود؛ مغز، مغزوآنکه بود خودنما، پوست بود پوست پوست

شرم بود، همچو آب؛ در گهر آدمیهست بها در حیا، آب چو در روست روست

کس نپسندد ترا، زآنکه توی خودپسندگر تو به خود دشمنی، خلق بود دوست دوست

پا ننهد یاد دوست، در دل پرکبر و نازدل چو شود خاکسار، یار مرا کوست کوست

سیم و زر و ملک و مال، دشمن جان تواندبا تو کسی نیست نیست غیر غم دوست دوست

چشم سیه مست او، گر گزدش دور نیستواعظ بی دل کباب، ز آتش آن خوست خوست

خلاصه

هوش مصنوعی: این ابیات دربارهٔ عشق و وابستگی عمیق به معشوق صحبت می‌کند. شاعر در گفتگو با معشوقش به ویژگی‌های آتش و دود اشاره می‌کند و نشان می‌دهد که چقدر برای او ارزشمند است. او تأکید می‌کند که حتی تمامی نعمت‌های دنیا را هم نمی‌تواند با یک موی معشوق عوض کند. عشق او به معشوق همانند آب است که جانش را زنده نگه می‌دارد. همچنین، شاعر به ویژگی‌های حیا و شرم در انسان اشاره می‌کند و تأکید می‌کند که خودپسندی باعث دوری از دوست می‌شود. در نهایت، او به ارزش دوست و عشق ناب اشاره می‌کند و می‌گوید که هیچ چیز دیگری نمی‌تواند جای آن را پر کند.