شمارهٔ ۱۶۶

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)قافیه: یناست۸ بیت

دل تو آهن و رو سنگ و خواب سنگین استچه شد که موی تو را پنبه، خرقه پشمین است

به نی سواری طفلان پرد هنوز دلتکنون که وقت سواری بر اسب چوبین است

ترا نه فرصت حق گویی است و حق بینیزبان و چشم ز بس خودستا و خودبین است

دلی که درد ندارد، براحت ارزانیسری که شور ندارد، سزای بالین است

چگونه لب به سخن واشود در آن محفل؟که نیست نیم سخن فهم و، صد سخن چین است

چو آفتاب مکن ذره یی ز گرمی فوتکه خصم تند خنک روی، شیر برفین است

مدار صحت ما، با گذشتگان گذردکه پاس دوستی امروز رسم پیشین است

ز یاد مرگ بود بر تو تلخ آب حیاتاز آن جبین تو واعظ همیشه پرچین است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر درباره دل و روح انسان و چالش‌های درونی اوست. شاعر می‌گوید که دل انسان همچون آهن و سنگ است و خواب او سنگین است، به این معنا که دچار بی‌حالی و غفلت شده است. او به این نکته اشاره می‌کند که زمانی که انسان‌ها فرصت لازم برای درک حقیقت را ندارند، کمتر می‌توانند به درستی صحبت کنند و درک کنند. شاعر همچنین به این موضوع می‌پردازد که انسانی که احساس درد و شور ندارد، نمی‌تواند به آرامش واقعی برسد، و در جمع‌هایی که فهم و درک حاکم نیست، صحبت کردن بی‌معناست. او به اهمیت دوستی و حسن‌نیت اشاره می‌کند و این نکته را مطرح می‌سازد که باید از تجربیات گذشتگان عبرت گرفت. در نهایت، شاعر به یاد مرگ و تلخی زندگی می‌پردازد و از آن به عنوان محرکی برای اندیشیدن به زندگی و روابط اجتماعی یاد می‌کند. زندگی باید همواره با درک درست و احساس مسئولیت دنبال شود.