شمارهٔ ۱۱۶

قافیه: تاست۱۱ بیت

عالمی چون شهر کوران از غبار کثرت استحلقه چشمی که می بینم، کمند وحدت است

سر بهر کوته نظر نارد فرو ایوان فقرچشم از آن رو اهل دنیا را به سوی دولت است

چون کنی ترک تمنا، ملک آسایش ز تستسادگی از نقش خود، لوح طلسم راحت است

پرده غفلت برافگن، تا دلت روشن شودروزن این خانه تاریک چشم عبرت است

جنبش دندان، خبر ز افتادن دندان دهدرعشه پیری بر اندامت، نشان رحلت است

در جهاد نفس، مردان دست و پا گم می کنندهان نیفتی، از خود آگه باش، وقت غیرت است

زان خریداری ندارد گوهر والای فقرکاین در دریای رحمت، همچو جان بی قیمت است

ظلمت دل بر تو عالم را شب دیجور کردچون تو را آیینه روشن گشت، صبح دولت است

خار دیوار از درشتی ره ندارد در چمننرمی گفتار، آب بوستان عزت است

بی غم او کشت تنهایی مرا در انجمنگریه می آید، دلا برخیز، وقت صحبت است

جز تو واعظ هیچکس در انجمن بیگانه نیستبا خیالش هر کجا بی خودنشینی، خلوت است

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به بررسی مفاهیم عمیق فلسفی و عرفانی می‌پردازد. شاعر با اشاره به غبار کثرت و تفاوت‌ها در عالم، به دنبال وحدت و حقیقت است. او به این نکته می‌پردازد که نگاه و درک کوتاه‌نظرانه موجب بی‌خبری از حقیقت می‌شود و تنها با ترک خواسته‌ها می‌توان به آرامش و سعادت دست یافت. همچنین، شاعر هشدار می‌دهد که غفلت از خود و دنیای بیرونی، ما را به ورطه پیری و انحطاط می‌کشاند و باید با هوشیاری و غیرت مبارزه کرد. در نهایت، او بر اهمیت عشق و پیوند با دیگری تأکید می‌کند و می‌گوید که در کنار حقیقت، تنها وجود خود را درک می‌کنیم و سخن از کسی جز محبوب حقیقی در کلام نخواهد بود.