شمارهٔ ۱۵ - بالش زر
روزش چو شب است و شب، شب اول قبرهرکس که به خانه، زن زشتی دارد
یک روز خوشی به خود نبیند هرگزکو همسر زشت بد سرشتی دارد
در مزرع دهر با چنین همسر زشتحقا که عجب زرعی و کشتی دارد
گر سر بنهد به بالش زر گویادر زیر سرش نپخته خشتی دارد
با همچو زنی اگر شبی روز کندشک نیست که آزار خنشتی دارد