شمارهٔ ۶۸ - نخل قامت

۸ بیت

به نجف گذر کن ایا صبا تو زکربلا ز ره وفابه علی بگو که شهید شد پسر عزیز تو از جفا

تو شه سریر فتوتی، در بحر جود و مروتیز نجف بیا تو به کربلا به حسین خود نظری نما

لب خشک و دیدهٔ پر زنم، نظرش بود به سوی حرمکه ز تیغ قاتل سنگ دل، سر او بریده شد از قفا

شده نخل قامت او نگون، رخ او ز خون شده لاله گونتن او فتاده به بحر خون، سر او به ناوک نیزه ها

تن نازپرور اکبرش ، شده چاک چاک برابرشز بدن دو دست برادرش، شده از جفای خسان جدا

ز جفا سکینه یتیم شد، دل او ز غصه دو نیم شدبه دیار غم چو مقیم شد، به فغان کشید ز دل نوا

تو به بزم شام کن گذر، بنما به طشت طلا نظربنگر تو چوب یزید را به لب حسین خود آشنا

به خدا که «ترکی» خسته دل،به عزای سبط نبی مدامنه عجب که خون جگر چکد ز دو دیده اش به غم و عزا

خلاصه

هوش مصنوعی: این شعر به توصیف واقعه عاشورا و مصائب اهل بیت (علیهم‌السلام) در کربلا می‌پردازد. شاعر از صبا می‌خواهد که به نجف برود و پیام شهادت امام حسین (ع) را به علی برساند. او با ذکر بزرگی و فتوّت علی، حزن و اندوه از شهادت امام حسین و دردهای وارده بر خانواده او را بیان می‌کند. تصاویری از جنگ، خون و غم و یتیمی سوده‌اش را به تصویر می‌کشد و به زجرهایی که حسین و خانواده‌اش کشیده‌اند، اشاره می‌کند. در نهایت، به برخی از ظلم‌های یزید در شام و تأثیر آن بر دل‌های داغدار اشاره می‌شود. شعری پر از احساس و تألم که به یادآوری مصیبت عاشورا می‌پردازد.