شمارهٔ ۶۶ - عزای سبط نبی
ظلمی که بر حسین علی شد به کربلاکس در جهان ندیده چنین ظلمی برملا
تنها همین نه مردم ایران بپا کنندبزم عزای سبط نبی را به خانه ها
در هند و، سند و، بلخ و، بخارا و، زنگ و، رومهر ساله بزم تعزیه اش می شود بپا
قوم هنود از سر صدق و صفا دهنددر روز قتل ماه محرم نیازها
جمعی ز هندوان حسینی به ملک هنداخلاصشان بود به حسین بیشتر ز ما
هیزم کنند جمع و فروزند آتشیکز شعله اش کباب شود مرغ در هوا
دیدم به چشم خویش که آن پاک نیتانگویند یا حسین و در آتش نهند پا
آتش به جسمش نکند گرمیش اثردارم یقین زنام حسین می کند حیا
جایی که می کنند عزادرایش هنودگر شیعه جان فدا ننماید زهی خطا
یا رب حسین که این همه دارد جلال و جاهشمر لعین برید سرش از قفا چرا؟
جرمش کدام بود و، گناهش چه، کز ستم؟لب تشنه ساختند سر از پیکرش جدا
انداختند پیکر او را به روی خاککردند از جفا سر او را به نیزه ها
این در چه مذهبی بود و در چه ملتیلب تشنه سربرند کسی، وانگه از قفا
کاش آن زمان،که خون گلویش به خاک ریختنازل شدی به خلق جهان، ز آسمان بلا
کاش آن زمان، کشتی عمرش بهم شکستیکباره کائنات، شدی غرقهٔ فنا
کاش آن زمان، که روح شد از جسم او برونروح جهانیان شدی از جسمشان جدا
کاش آن زمان، که شمر لگد زد به سینه اشارکان نه فلک، شدی از یکدیگر جدا
کاش آن زمان، که کرد فدا جان به راه دوستجان های شیعیان، همه او را شدی فدا
کاش آن زمان، خراب شدی آسمان که شدچوب یزید بر لب و دندانش آشنا
«ترکی» اگر تو دعوی اسلام می کنیکمتر ز هندویی نتوان شد در این عزا