شمارهٔ ۵۶ - گوهر اشک

۹ بیت

به فلک، بانگ ناله ام بر شدگوش گردون، ز ناله ام کر شد

نه فراق توام به خواری کشتنه وصال توام میسر شد

دیده ام بسکه ریخت گوهر اشکدامنم پر ز در و گوهر شد

همه شب از خیال ماه رختتا سحر، دیده ام پر اختر شد

در فراق توام بسی شب و روزشب به سر رفت و، روز آخر شد

تا دلم شد اسیر خال لبتناتوان بود، ناتوان تر شد

این شکایت به جانب که برمکه مسلمان، اسیر کافر شد

من کشیدم جفای روز فراقشب وصلت نصیب دیگر شد

بسکه خونابه، چشم «ترکی» ریختصفحهٔ دفترش ز خون تر شد

خلاصه

هوش مصنوعی: شاعر در این شعر به شکایت از فراق معشوق می‌پردازد. او ناله‌ها و اشک‌هایش را به آسمان می‌فرستد، اما نه جدایی او را می‌کشد و نه وصالش ممکن می‌شود. او می‌گوید که هر شب در فکر چهره محبوبش خوابش نمی‌برد و روزها به سختی می‌گذرد. دلش به عشق معشوق گرفتار شده و از درد جدایی رنج می‌برد. شاعر می‌گوید که در این وضعیت، خود را بین مسلمان و کافر می‌بیند و از جفای روز فراق و آرزوی شب وصال سخن می‌گوید. در نهایت، نوشته‌هایش به خاطر اشک‌هایش خیس شده و پر از غم و اندوه است.